Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Το σχολείο των ζώων

   Μια μέρα, τα ζώα μαζεύτηκαν στο δάσος και αποφάσισαν να ανοίξουν ένα σχολείο. Ήταν ένας λαγός, ένα πουλί, ένας σκίουρος και ένα χέλι. Ο λαγός επέμενε ότι οι αγώνες δρόμου έπρεπε να συμπεριληφθούν οπωσδήποτε στη διδακτέα ύλη. Το πουλί επέμενε ότι το πέταγμα έπρεπε να συμπεριληφθεί οπωσδήποτε στη διδακτέα ύλη. Ο σκίουρος επέμενε ότι η κατακόρυφη αναρρίχηση σε δέντρο έπρεπε να συμπεριληφθεί οπωσδήποτε στη διδακτέα ύλη. Έβαλαν λοιπόν όλα αυτά τα πράγματα μαζί κι έφτιαξαν ένα πρόγραμμα μαθημάτων. Ύστερα, αποφάσισαν ότι όλα τα ζώα έπρεπε να ακολουθούν όλα τα μαθήματα.
Αν και ο λαγός πήρε άριστα στους αγώνες δρόμου, η κατακόρυφη αναρρίχηση ήταν πραγματικό πρόβλημα για εκείνον. Συνεχώς έπεφτε από το δέντρο, μέχρι που πολύ σύντομα έπαθε εγκεφαλική βλάβη από τις πολλές πτώσεις και δεν μπορούσε πια ούτε καν να τρέξει. Τώρα πια, έπαιρνε μέτριο βαθμό στο τρέξιμο και φυσικά εξακολουθούσε να πέφτει κάτω από τη βάση στην κατακόρυφη αναρρίχηση.
Το πουλί ήταν πραγματικά όμορφο στο πέταγμα, στο μάθημα όμως της κατασκευής λαγουμιών στο έδαφος, δεν μπορούσε να τα πάει τόσο καλά. Συνέχεια έσπαγε το ράμφος και τα φτερά του, μέχρι που άρχισε να παίρνει μέτριο βαθμό στο πέταγμα και φυσικά εξακολουθούσε να πέφτει κάτω από τη βάση στην κατασκευή λαγουμιών.
Τελικά, το ζώο που εκφώνησε τον αποχαιρετιστήριο λόγο της τάξης ήταν ένα πνευματικά καθυστερημένο χέλι, το οποίο έκανε τα πάντα από λίγο. Οι εκπαιδευτές όμως ήταν όλοι τους ευχαριστημένοι μαζί του, επειδή θεωρούσαν ότι αφού κάτι κατάφερνε σε όλα τα μαθήματα, είχε πάρει ευρεία μόρφωση.
Γελάμε μ’ αυτό, αυτό όμως έχει συμβεί και σ’ εσένα. Προσπαθούμε να κάνουμε τον καθένα ίδιο με τους πάντες, γι’ αυτό και καταστρέφεται η δυνατότητα του καθενός να είναι ο εαυτός του.
Η ευφυΐα πεθαίνει στην προσπάθεια να μιμηθεί τους άλλους. Αν θέλεις να παραμείνεις ευφυής, θα πρέπει να σταματήσεις να μιμείσαι. Η ευφυΐα αυτοκτονεί στην προσπάθεια να γίνει αντίγραφο. Τη στιγμή που αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς να είσαι σαν τον άλλο άνθρωπο, παύεις να είσαι ευφυής και γίνεσαι βλάκας. Τη στιγμή που συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον άλλο, χάνεις όλο το φυσικό σου δυναμικό.
Χρειάζεσαι τα δικά σου μάτια για να δεις, χρειάζεσαι τα δικά σου πόδια για να περπατήσεις και χρειάζεσαι τη δική σου καρδιά για να ζήσεις.
ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ
OSHO
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΕΜΠΕΛ


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ο διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας (του Δημήτρη Τσιριγώτη)

   
   Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι παρόλο που επικαλούμαστε ως κίνητρο το «καλό των παιδιών» στην ουσία τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι ο πρόωρος διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας. Σαν να υπάρχει ένας «Μεγάλος Ελκυστής» που έλκει τα παιδιά προς τα εμπρός, προς το μέλλον. Ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτού του Ελκυστή; Μα φυσικά, η μελλοντική επαγγελματική καταξίωση ή αποκατάσταση. Υπάρχει μια υπερβολική βιασύνη να δούμε τα παιδιά μας αποκαταστημένα. Αυτή η προσδοκία μας είναι που εκσφενδονίζει τα παιδιά προς το μέλλον, σαν να είναι κάψουλες που κινούνται με μεγάλη ταχύτητα και δεν τους επιτρέπει να ζούνε το παρόν της κάθε φάσης της ζωής τους. Η κουλτούρα της «προετοιμασίας του παρακάτω» .

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

3η Πανελλήνια ημέρα σχολικού αθλητισμου:"Η χαρά της άθλησης"

Για 3η συνεχόμενη χρονιά στο 7ο Δημοτικό σχολείο Κηφισιάς διοργανώσαμε την Δευτέρα 3 Οκτώβρη 2016 την γιορτή του Πανελλήνιου σχολικού αθλητισμού με θέμα : «Νοιώσε τη χαρά της άθλησης χωρίς το άγχος της νίκης και το φόβο της αποτυχίας: Αθλητισμός- Δικαίωμα για όλους» .
  Προσπαθήσαμε να αναλύσουμε και να αναδείξουμε πτυχές του θέματος που δεν εντοπίζονται με μια απλή  πρώτη ανάγνωση. Μήπως έπρεπε να αποσυνδέσουμε την χαρά της άθλησης απο τα στοιχεία της νίκης και της ήττας και να δημιουργήσουμε δραστηριότητες χωρίς τελικό σκοπό; Ή μηπώς τελικά μπορούν να υπάρξουν διαφορετικές προσλαμβάνουσες του δίπολου νίκη-ήττα ;
Αν μιλήσουμε μόνο για την χαρά που πηγάζει απο την συμμετοχή απλά και μόνο σε αθλητικές δραστηριότητες τότε λέμε στα παιδιά την μισή αλήθεια. Προσωπικά πιστεύω πως αν αφαιρέσεις το στοιχείο της νίκης και της ήττας απο τον αθλητισμό τότε φυσιολογικά το ενδιαφέρον φθίνει. Όμως στον αντίποδα, πώς μπορείς να νιώσεις χαρά, όταν επικρεμάται το άγχος της νίκης και ο φόβος της αποτυχίας;Πως ο αθλητισμός μπορεί να αποτελεί δικαίωμα για όλους αν χαίρονται μόνο οι νικητές;Και πως μπορεί οι νικητές να νιώθουν χαρά, όταν μια ενδεχόμενη ήττα τους περιμένει στην γωνία και είναι ενήμεροι για την λύπη των ηττημένων; Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι δύσκολο να δοθούν όταν τα κριτήρια της νίκης είναι αδιαμφισβήτητα και αντικειμενικά, όταν η νίκη διαβάζεται μόνο με τους αριθμούς που αναγράφονται στον πίνακα του σκόρ, και η συγκρίση με τον άλλο αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του παιχνιδιού και του αγωνίσματος. Αν όμως τα κριτήρια της νίκης είναι απόρροια μιας υποκειμενικής ματιάς που στρέφεται προς τον εαυτό μας, και η σύγκριση χρησιμοποιείται με όρους προσωπικής βελτίωσης τότε τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Μπορεί το σκόρ ενός αγώνα να μαρτυρά την ήττα σου, αλλά εσύ να μην αισθάνεσαι ηττημένος.Μπορεί η επίδοση του αντιπάλου σου να είναι αντικειμενικά καλύτερη απο την δική σου , αλλά η προσωπική σου βελτίωση να σου προσφέρει χαρά και καμάρι για τον εαυτό σου και την δυνατότητα να συγχαρείς ειλικρινά τον νικητή. Οι προσωπικές νίκες είναι νίκες που δεν μπορεί να σου τις κλέψει κανείς και η καταγραφή τους είναι "καύσιμο" για να συνεχίσεις να προχωράς και να μην παρατάς τις προσπάθειες σου στον στίβο του αθλητισμού και της ζωής. Οι αντικειμενικές νίκες απο την άλλη μπορεί να φέρουν πρόσκαιρη ευχαρίστηση, η συνδεσή τους με την ματιά και αναγνώριση των άλλων είναι ισχυρή, αλλά πολλές φορές ελλοχεύουν τον κίνδυνο της έπαρσης, της επανάπαυσης και της ακηδίας. Όταν οι αντικειμενικές νίκες συμπίπτουν με τις προσωπικές, τότε η ευτυχής αυτή συγκυρία δίνει την δυνατότητα του μοιράσματος της χαράς με τους άλλους  και κατα συνέπεια την μεγέθυνση της.
  Με τον τρόπο αυτό της θέασης του δίπολου νίκης και  ήττας μπορούν ανταγωνιστικές δραστηριότητες να μετατραπούν σε συνεργατικές, ατομικά αθλήματα να συστηθούν με όρους ομαδικούς και μπορεί η απλή γυμναστική να μετατραπεί σε Φυσική Αγωγή.
  Λαμβάνοντας υπόψιν τον προκείμενο προβληματισμό μας, καταρτίσαμε το πρόγραμμα της Πανελλήνιας Αθλητικής ημέρας με δραστηριότητες συνεργατικές - αφήσαμε εκτός τα παιχνίδια αποκλεισμού και εξουδετέρωσης - και οι ομάδες που φτιάξαμε, επικεντρώθηκαν στην βελτίωση του χρόνου ολοκλήρωσης της αποστολής τους ,την 2η φορά που την εκτέλεσαν ή στην βελτίωση του επιπέδου που φτάσανε την 1η φορά, χωρίς να ανταγωνιστούν κανένα άλλο, πέρα απο τον ομαδικό εαυτό τους. Στις πιο μικρές τάξεις το ρεπερτόριο αφορούσε παιχνίδια που εξάπτουν την φαντασία  , την δημιουργικότητά και την ομαδικότητα των παιδιών με την συνοδεία παρακινητικής μουσικής.
  Στο video που  ακολουθεί  αποτυπώνεται με τον γλαφυρό τρόπο της εικόνας τα παραπάνω:
   



Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Τι σημαίνει Φυσική Αγωγή και Αγωγή Υγείας;

Η Φυσική αγωγή είναι πολλά περισσότερα απο απλή γυμναστική.Στην Φυσική αγωγή η άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να επιτευχθούν στόχοι που συμβάλουν στην βελτίωση της ποιοτητας της ζωής μας σε όλα τα πεδία, στο σωματικό, το διανοητικό, το συναισθηματικό και το κοινωνικό.Στη Φυσική Αγωγή μαθαίνω μέσα απο την κίνηση για τον εαυτό μου, για τους άλλους, για τον κόσμο, και η προσπάθεια ,το μοίρασμα και η σχέση είναι πιο σημαντικά απο την επίδοση και την πρωτιά.Έχοντας ως στόχο, στην αρχή της σχολικής χρονιάς να κατανοήσουν οι μαθητές μου την διάκριση ανάμεσα στον όρο "γυμναστική" και "Φυσική Αγωγή", προσπάθησα να αποδώσω ελληνικούς υπότιτλους στο βιντεάκι που βρήκα στην ομοσπονδία Φυσικής Αγωγής του Καναδά.Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε παρακάτω:

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Γιορτές μαθητών & γονέων 2016

Το παιχνίδι μας βοηθά να έρθουμε σε επαφή με τον αυθεντικό μας εαυτό, αυτον που δημιουργεί , αναλαμβάνει ευθύνες, χαίρεται,, συνεργάζεται και σχετίζεται προσωπικά.Βοηθά τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να έρθουν πιο κοντά ,να ξεχάσουν τις διαφορές τους ,να νιώσουν οτι τους ενώνει ένας κοινός στόχος και να διενεργήσουν ως μέλη πια μιας κοινότητας. Αν δούμε το παιχνίδι μόνο σαν εκτόνωση και διαφυγή απο τις μέριμνες χάνουμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τα δομικά του στοιχεία και να εμπλουτιστούμε απο αυτά. Οι πάλιες γυμναστικές επιδείξεις αποτελούσαν σημαντικό γεγονός για μια σχολική κοινότητα, ωστόσο σήμερα φαντάζουν ξεπερασμένες. Σήμερα η σχολική κοινότητα έχει ανάγκη απο βίωμα, που προσκαλεί τους ανθρώπους να ανακαινίσουν το παλαιό, να εκσυγχρονίσουν και να δημιουργήσουν την δικιά τους παράδοση, όπου ο καθένας θα έχει ενεργό και ουσιαστικό ρόλο , θα νοιάζεται και θα μαθαίνει να μοιράζεται.
  Με αυτές τις σκέψεις, δάσκαλοι και γυμναστές, προσκαλέσαμε τους γονείς των περισσοτέρων τάξεων του σχολείου μας, να βιώσουν το πόσο όμορφα περνάνε τα παιδιά τους μαζί μας και να μεταγγίσουν την ζωντάνια τους.
Τα παρακάτω βίντεο έχουν δημιουργηθεί για να μας θυμίζουν πόσο όμορφα περάσαμε:  


Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Ευλογημένη ήττα



του Λεωνίδα Καραϊσκου 

Αγώνας βόλεϊ παγκορασίδων! Και μερικοί μπαμπάδες είναι στο όριο καρδιακού επεισοδίου ουρλιάζοντας σκαρφαλωμένοι στα χαμηλά κιγκλιδώματα διαμαρτυρόμενοι προς νεόβγαλτους διαιτητές.
Δίπλα τους το έτερον ήμισυ υποδαυλίζει τη φωτιά που  καίει των συζύγων τα σωθικά..Άλλοι υιοθετούν διαφορετικό στυλ ειρωνευόμενοι αντιπάλους μπαμπάδες ότι τάχα μου έχουν ευνοϊκή διαιτησία. Κάποιοι λιγότερο εκδηλωτικοί "αυτομαστιγώνονται" τρώγοντας τα νύχια τους στη κερκίδα και με το πέρας του σετ φουμάρουν αρειμανίως εντός (τραγικό) ή εκτός γηπέδου. Ένας προπονητής σε ομάδα κορασίδων βγάζει όλα τα ντεσιμπέλ της φωνής του σε απόσταση αναπνοής από τα δύσμοιρα κοριτσάκια που τους έτυχε να εκπαιδεύονται δίπλα του (κανα δυο κλαίνε ακόμα). Ένας άλλος κόουτς συγχρωτίζεται με τους μπαμπάδες της κερκίδας, μονίμως αδικημένος και διαρκώς εκτός ιματισμού του.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Ένας χαμογελαστός άνθρωπος

Επειδή Φυσική Αγωγή χωρίς χαμόγελο είναι απλά Αγωγή ........
Ένας χαμογελαστός άνθρωπος 
Το μαγαζί της κυρα-Σοφίας ήταν χρόνια κλειστό. Από τότε που πέθανε ο συγχωρεμένος ο άντρας της, ο μαραγκός, κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί να το νοικιάσει. Μόνο μια φορά ο Απόστολος, ο ανηψιός της κυρα-Γιώργαινας, είχε τολμήσει να το ζητήσει για κρεοπωλείο, μα μόλις άκουσε την τιμή, σταυροκοπήθηκε τρεις φορές κι έφυγε γρήγορα χωρίς να τολμήσει ούτε παζάρια να κάνει. Όχι πως νοιαζόταν και πολύ η κυρα-Σοφία. Τα παιδιά της ήταν φτασμένοι έμποροι στην πρωτεύουσα, η ίδια είχε τον μπαξέ της, τις κότες της, τα γουρουνάκια της, κανέναν δεν είχε ανάγκη. Γιατί να βάλει κάποιον στο μαγαζί, να τον κάνει νοικοκύρη και να τον παρακαλάει κάθε πρώτη του μηνός να της δώσει το νοίκι; Μήπως η γειτόνισσά της, η Μαριγώ, που νοίκιαζε χρόνια στην πλατεία το δικό της μαγαζί είχε δει προκοπή; Όλο στο «περίμενε, θα δούμε αύριο» την είχε ο νοικάρης της.
    Όμως ο χαμογελαστός νέος άντρας, που εμφανίστηκε μια Κυριακή πρωί, μετά την εκκλησία, και της ζήτησε το μαγαζί ήταν ευγενικός, είχε τρόπους, δεν γκρίνιαξε καθόλου μόλις άκουσε την τιμή κι όχι μόνο αυτό μα της έδωσε και δυο νοίκια μπροστά. Τις επιδιορθώσεις υποσχέθηκε να τις κάνει μόνος του, έπιαναν τα χέρια του, δεν ήθελε βοήθεια από κανέναν, ούτε φυσικά είχε σκοπό να επιβαρύνει χήρα γυναίκα με τόσα προβλήματα.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Mια ανάποδη ημέρα !

Διήγημα για την υγιεινή διατροφή:
ΜΙΑ ΑΝΑΠΟΔΗ ΜΕΡΑ

Τη Δευτέρα το πρωί ξύπνησα στην ώρα μου, αλλά δε σηκώθηκα αμέσως για να μη φωνάζει η μητέρα μου. Έκανα για δέκα λεπτά τον κοιμισμένο κι ύστερα πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι και πήγα στην τουαλέτα. Φυσικά δεν πλύθηκα, έριξα από μια σταγόνα νερό σε κάθε μάτι κι ύστερα, άπλυτος κι αχτένιστος κάθισα στο τραπέζι να φάω το πρωινό μου, φρέσκα γαριδάκια κατευθείαν απ’ το σακουλάκι. Μόλις είδα τη μητέρα μου έκανα το λάθος να της πω καλημέρα. Μου ξέφυγε, δεν το ήθελα, κι αυτή άρχισε να φωνάζει πως δεν έχω τρόπους και επιτέλους θα έπρεπε κάποτε να γίνω σαν την αδελφή μου που το πρωί δε μιλάει σε κανέναν και σκουντάει όποιον βρει στο δρόμο της.
«Με συγχωρείς», είπα. «Δε θα το ξανακάνω. Έχει κάτι άλλο να φάω εκτός από γαριδάκια;»
«Έχει δυο κομμάτια πίτσα στο ψυγείο. Θέλεις να σου τα ζεστάνω;»
Στο άκουσμα της πίτσας ένιωσα το στομάχι μου να ανακατεύεται.
«Μήπως υπάρχει καθόλου γάλα;»
Το βλέμμα της αγρίεψε.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Παραδοσιακά παιχνίδια


Τα παραδοσιακά παιχνίδια όχι μόνο διασκέδαζαν, αλλά προωθούσαν την ευγενή άμιλλα, την ευστροφία του νου και την εφευρετικότητα, το ομαδικό πνεύμα αλλά και την ατομική εξιδανίκευση.
Είχαμε δυο βασικές κατηγορίες παιχνιδιών:
   Στη μια κατηγορία συναντάμε παιχνίδια όπως το κυνηγητό, το κρυφτό και τόσα άλλα, δεν είχαν καν πραγματικό αντικείμενο στο παιχνίδι, αλλά στηριζόταν σε ένα σενάριο ομαδικής δράσης και διασκέδασης, πάντα με νικητές και ηττημένους.
   Στην άλλη, υπήρχαν τα παιχνίδια που απαιτούσαν την ύπαρξη αντικειμένου, από το οποίο έπαιρναν και το όνομα τους, όπως οι βόλοι, το ξυλίκι-καμάκι, η σβούρα, η φακαρόλα κλπ.